Aan boord nestelde zich een koppel neer in mijn werkgebied. Op het moment dat ik me met hen verbond, voelde ik dat achter dit koppel een groot verhaal schuilging. Haar man was zeer zorgzaam naar haar toe: hij hielp haar in haar stoel en veegde het zweet van haar gezicht af. Ik bood ze iets te drinken aan nadat ze zich geïnstalleerd hadden. Dit werd beloond met een grote, stralende glimlach van de vrouw, ondanks dat ik zag dat ze het moeilijk had.

Tijdens de vlucht raakte ik met dit koppel in gesprek. De vrouw, een 40-er, vond het heel fijn om haar verhaal te delen en was heel open. Ze vertelde me dat dit hun laatste vlucht was. Toen ik doorvroeg vertelde ze me dat ze terminaal was; ze had kanker in haar hele lichaam. De reden dat ze zoveel moest zweten was het resultaat van chemo-kuren en een vervroegde overgang. Samen met haar man had ze besloten om nog 1 x op reis te gaan…. een afscheidsreis.

Ik was zo geraakt door haar verhaal dat ik besloot er alles aan te doen om het een onvergetelijke reis te maken voor haar en haar man. Als een tijgerin hield ik haar in de gaten. Als ik zag dat ze weer een opvlieger kreeg, stond ik al bij haar stoel om haar ijskoude handdoekjes aan te reiken. Elke keer keken we elkaar diep in de ogen aan: we spraken met elkaar zonder woorden. Ik voelde bewondering voor deze vrouw zoals ze daar zat… zo kwetsbaar maar zo krachtig. En dan die stralende lach….elke keer weer.

Ze had ook nog eens een goed gevoel voor humor: samen hebben we heel wat afgelachen. Toen ik aan haar man vroeg of hij iets wilde drinken, dacht ze dat ik het tegen haar had en bestelde ze een glas water, nog vóór ik mijn zin afgemaakt had. Ik zei: “Nou zeg, je vertoont nu echt diva gedrag hoor, wat vraag jij veel aandacht zeg!“ Normaliter denk je er 10 x over na of je zoiets kunt zeggen. In dit geval was er geen ruimte voor denken, slechts het volgen van je gevoel. Schaterlachend zat ze in haar stoel. Tijdens de “bijna” 9 uur durende vlucht, voelde ze zich behandeld als een “normaal” mens en niet als een terminale patiënt: daar genoot ze zichtbaar van.

Na de landing stond ik ze op te wachten bij mijn deur. Ik realiseerde me dat ik deze vrouw nooit meer zou zien; het was letterlijk en figuurlijk haar laatste reis. Ze liep recht op me af en pakte me vast. We hebben samen, zonder te praten, minutenlang zo gestaan. Ze keek me nog een keer diep in mijn ogen aan en ik las dankbaarheid en liefde.

Ik bleef haar aankijken en zei: “Lieve schat, ik weet gewoon niet wat ik je zeggen moet. Ik wil je bedanken dat ik jou ontmoet heb. Je bent een prachtvrouw. Ik hoop dat je geniet van jullie samenzijn. Ik weet zeker, echt 100% zeker, dat je op je allerlaatste reis naar “jouw bestemming”, ook weer business class zult vliegen. Jij bent een blijft een echte diva natuurlijk!

Ze liet me weer die stralende glimlach van oor tot oor zien en pakte me weer stevig vast.  Ik was er stil van en het emotioneerde me. Onderweg naar het hotel, hield het me bezig op een positieve manier. Deze ervaring ga ik nooit vergeten. Nu ik het uitschrijf, twee jaar na dato, krijg ik weer kippenvel!

Wat zij mij spiegelde is dat de essentie van het leven bestaat uit het ECHT contact maken met elkaar. Het maakt niet uit wie je voor je hebt, in welke omstandigheid of hoedanigheid dan ook. Durf te kijken naar de ander. Durf contact te maken. Durf jezelf te zijn en te handelen naar je intuïtie. Je kunt niet anders dan de  puurheid van de ander te beantwoorden met de puurheid in jezelf. Is dit niet waar het in essentie om gaat? Is dat niet wat overblijft, als alles wegvalt?

Ik hoop dat het je goed gaat waar je nu ook bent! Dank je wel voor onze ontmoeting. Wishing you a pleasant flight!

Wendi

copyright@wendikastelijns, delen mag mvv deze website

Reacties kun je hier plaatsen

Your email address will not be published. Required fields are marked *