Hier een brief voor jou van mij. Ik, vrouw van inmiddels 47 jaar, had jouw moeder kunnen zijn, maar ik kon geen kinderen krijgen. Ik denk er wel eens aan hoe het geweest zou zijn, als jij er wel gekomen was. Mijn leven zou er totaal anders uit gezien hebben. Waar zou ik nu staan en wat voor moeder zou ik zijn? Welke keuzes zou ik gemaakt hebben? Tot wie zou jij nu uitgegroeid zijn en hoe zou je eruitgezien hebben?

Jij bent er nooit gekomen, omdat ik 12 jaar geleden hoorde dat het voor mij onmogelijk was om zwanger te worden door een vervroegde overgang. Op het moment dat ik het hoorde was ik in shock. Ik weet nog dat er uit mijn lijf letterlijk een ‘oerkreet’ kwam van verdriet; ik kon alleen maar huilen. Niet omdat ik bezig was met het krijgen van jou, ik was single, maar omdat er ergens besloten was voor mij dat dit, natuurlijk proces, voor mij een ‘no-go’ was: ik heb daar zelf geen keuze in kunnen maken. Het plaatje, waar we vaak mee grootgebracht worden en wat in mijn hoofd bestond, viel uit elkaar.

Plaatjes loslaten, dat is een les in mijn leven. We worden allemaal grootgebracht met het idee dat we misschien ooit zelf kinderen zullen krijgen. We spelen vadertje en moedertje, lopen met een buggy rond met een pop erin en hebben van nature dat zorgzame in ons. Nu moet ik eerlijk zeggen, dat ik als meisje de buggy met jou erin vaak vergat, omdat ik afgeleid werd of je er ondersteboven in legde. Soms gooide ik jou er zonder pardon uit, omdat het konijn erin moest en ik daarmee door de straat wilde lopen. Daarnaast maakte ik jou op met viltstift, wat ik er niet afgeboend kreeg en had je om het uur een ander kapsel en een nieuw kledingsetje. Dit kan natuurlijk best een reden zijn voor jou om toen al je bedenkingen te hebben of je leven wel veilig genoeg was bij mij :-).

Ik hoor jou gewoon zeggen: ‘nou, moeder-overste, voor je me naar de aarde gaat sturen even het volgende: ik heb het zo even bekeken van hierboven maar eh… heb je ook een ander waar ik kan opgroeien, zodat ik niet op mijn 1e verjaardag met een burn-out, volledig ondersteboven, onder het viltstift met een konijn op mijn gezicht in de Maxi-Cosi zit?’

Er waren legio, alternatieve mogelijkheden zoals bijv. adoptie waardoor je bij mij had kunnen komen, dat had voor mijn moederhart niets uitgemaakt, maar op dat moment was ik daar niet aan toe en niet mee bezig. Wie weet, als de voor mij juiste partner op dat moment aan mijn zijde had gestaan, ik samen met hem andere keuzes had gemaakt. We zullen het nooit weten en dat is maar goed ook.

Wat ik wel weet en wat ik je zeggen wil, is wat ik je had willen geven. Ik zou proberen om de beste moeder voor je te zijn door je de ruimte te geven om uit te groeien tot de persoon die je werkelijk bent. Ik zou je overal in steunen en bijsturen om je eigen weg te vinden. Ik zou je stimuleren om te luisteren naar de stem in jezelf, zodat je leert vertrouwen op je eigen antwoorden. Dit is wat ik in essentie had willen meegeven aan jou, naast veel knuffels en warmte.

Mooi he kind: ‘ik zie je lachen’. Maar jij weet net zo goed als ik dat we ook tegen conflicten hadden aangelopen en dat ik je achter het behang had kunnen plakken. Ik heb een sterk vermoeden dat jij dat ook bij mij had kunnen doen. Ik zou me ook zorgen kunnen maken als het je niet goed ging of angst hebben dat je iets zou overkomen. Ik zou streng kunnen zijn, maar rechtvaardig en dat zou je me ook niet in dank afnemen op dat moment, maar later misschien wel. Ik zal ook vast wel onredelijk kunnen zijn, maar je moeder zou dat ook kunnen toegeven en haar excuses aanbieden. En als je er één van mij zou zijn, dan denk ik dat je eigenwijsheid en je eigengereidheid ook wel een ‘issue-tje’ geweest zou kunnen zijn tussen jou en mij. Wat zou ik die van jou terugkrijgen zeg! Maar onze gedeelde humor en zelfspot zou vast alles wat luchtiger gemaakt hebben.

Weet je wat het is, het is een proces geweest, maar ik ben er goed en redelijk snel doorheen gekomen door erin te gaan zitten. Mijn omgeving heeft me hierin enorm gesteund en de tijd heeft de wonden geheeld. Daarnaast geloof ik dat daar waar één deur sluit, een andere deur opengaat. Zo werkt het vaak in het leven en daarvoor dienen we de tijd te nemen. Ik kan oprecht zeggen, dat het voor mij geen issue meer is en dat ik er helemaal ok mee ben.

Waar je ook bent, gaat of staat, ik hoop dat je ergens een warm nestje hebt gevonden: al vermoed ik in jouw geval dat je dat gewoon lekker hebt afgedwongen !

Je zult ongetwijfeld bij de juiste familie terecht zijn gekomen om die ervaring op te doen die jij nodig hebt en zij leren weer van jou.

Ik heb inmiddels ook kinderen… in een nog andere vorm. Mijn stoere neef van 1.90 en zijn vriendin, de kinderen van mijn vriendinnen (jongvolwassenen en opgroeiende pubers). Ik houd van hen en zij van mij.

Zo zie je maar, ieder heeft zijn eigen verhaal. De dingen in het leven lopen soms zo anders als je denkt dat ze lopen. Het proces ‘plaatjes loslaten’ op welk levensgebied dan ook, ken ik als geen ander en dat zie ik als een meerwaarde in mijn bestaan als mens en in mijn werkzaamheden als coach/therapeut!

In the end kan ik alleen maar zeggen, dat ik van jou het meeste heb geleerd, doordat jij niet bent gekomen! Want wat ik jou had willen geven, heb ik aan mezelf moeten geven. Dank je wel voor deze wijze les!

Liefs Wendi

 

Comments (1)

  1. Dank je wel voor alle prachtige reactie’s op Facebook, Messenger en What’s-App! Mocht ik iets voor jou kunnen betekenen voor wat betreft onvervulde verlangens, dan ondersteun ik je graag! Wendi

Reacties kun je hier plaatsen

Your email address will not be published. Required fields are marked *